Tweede van Brienenoordbrug 1989

De Tweede Van Brienenoordbrug passeert De Hef in de vroege uurtjes van 17 februari 1989.

De Van Brienenoordbrug is een grote brug over de Nieuwe Maas aan de oostkant van Rotterdam. De brug bestaat uit twee naast elkaar gelegen boogbruggen met in het verlengde daarvan drie basculebruggen. De weg over de brug is de rijksweg A16, en met zes rijstroken per richting en dagelijks meer dan een kwart miljoen voertuigen een van de breedste en drukste autosnelwegen van brienenordNederland. Buiten de boog aan de oostzijde loopt ook een dubbel fietspad. De totale lengte van de Van Brienenoordbrug bedraagt 1320 meter en de doorvaarthoogte is ongeveer 24 meter.

Het plan voor de Van Brienenoordbrug dateerde al uit de vroege jaren dertig. Tijdens de regering van minister-president Colijn werd een rijkswegenplan uitgewerkt waarbij ten oosten van Rotterdam een brug over de rivier zou komen. Het geld dat hiervoor gereserveerd was, werd echter voor de Maastunnel gebruikt. Na de oorlog werd pas weer in 1959 nagedacht over de Ruit van Rotterdam. Het bouwrijp maken van de grond nam een aanvang voor of in 1961. Rond 1962 stelde de gemeenteraad de naam van de brug vast. De Van Brienenoordbrug dankt zijn naam aan het onderliggende Eiland van Brienenoord, het oord van A.W. baron van Brienen.

De brug is in zijn geheel ter plaatse gebouwd. Om de boog te kunnen bouwen werden tijdelijk twee hulppijlers in het water gebouwd. De kenmerkende diagonale kabels waar het wegdek aan is opgehangen, geven de constructie een grote vormvastheid. Dit bleek mogelijk door de bijzondere verhoudingen van de boogvorm. Het ontwerp van ir. W.J. van der Eb van Rijkswaterstaat was voor zijn tijd revolutionair slank en transparant, en heeft later vele gebouwde bruggen geïnspireerd. De technisch tekenaar die het ontwerp van ingenieur Van der Eb heeft uitgewerkt was de heer C. Verkade, die in dienst van Rijkswaterstaat onder andere ook het ontwerp van het Emmaviaduct in Groningen op tekening heeft uitgewerkt.

De Van Brienenoordbrug werd door koningin Juliana feestelijk opengesteld voor verkeer op 1 februari 1965. Ook minister Jan van Aartsen was daarbij aanwezig.

De brug vormt de derde vaste oeververbinding na de opening van de Willemsbrug in het centrum van de stad in 1878 en de nog westelijker gelegen Maastunnel in 1942. In het zuiden sloot de nieuwe weg door middel van een groot verkeersplein bij IJsselmonde aan op de bestaande rijksweg 16 van de oude Stadionweg naar Dordrecht. Aan de noordkant hield het traject eerst op bij het Kralingseplein (bij het tegenwoordige Rivium), maar spoedig volgde de verlenging naar de Bosdreef en de Hoofdweg en in 1973 de aansluiting op de A20 op het Terbregseplein.

Al snel bleek de capaciteit van de brug ontoereikend. In 1986 werd dan ook begonnen met een grootschalig project dat voorzag in een verdubbeling van de Van Brienenoordbrug en de toeleidende wegen. Om het scheepvaartverkeer zo min mogelijk te hinderen werd deze tweede boog niet ter plaatse gebouwd, maar in Zwijndrecht. In 1989 is de nieuwe boog, met een overspanning van 287,5 meter, naar zijn definitieve plaats gevaren, op slechts 15 centimeter ten westen (stroomafwaarts) van de oude brug. Deze operatie trok enorm veel publiciteit, onder meer doordat het gevaarte alleen via de Oude Maas en de Nieuwe Waterweg de Nieuwe Maas kon bereiken. Er moest daarnaast de Spijkenisserbrug, Botlekbrug en de Koninginnebrug worden gepasseerd. De overige scheepvaart is voor die gelegenheid stilgelegd. Op 1 mei 1990 is de tweede Van Brienenoordbrug in gebruik genomen.

De tweede (westelijke) boog is iets breder dan de oude. Vol trots meldde men dat het nieuwe wegdek van het beweegbare deel veel dunner was dan dat van de oude brug. In de zomer van 1997 bleek echter het nieuwe wegdek te dun en ontstonden vermoeiingsscheuren, waardoor de val (het bewegende gedeelte) tegen hoge kosten vervangen moest worden. Deze ontdekking vormde de aanleiding voor de oprichting van het meerjarige onderzoeksproject Problematiek Stalen Rijvloeren van Rijkswaterstaat.

Op 2 april 2008 werd bekendgemaakt dat de Van Brienenoordbrug in zo’n slechte staat verkeert dat ze binnen 10 jaar moet worden gerenoveerd.

Jaarlijks varen zo’n 140.000 schepen onder de brug door. Voor circa 500 daarvan moet de brug worden geopend, een proces dat 18 minuten duurt: de brug omhoog bewegen duurt 4 minuten, in 10 minuten vaart het schip onder de brug door, en het naar beneden gaan van de brug duurt wederom 4 minuten. Gedurende deze tijd wordt het wegverkeer stilgezet met slagbomen. Vanaf november 2005 wordt de brug volledig op afstand bediend vanuit Rhoon in plaats van in het bedieningscentrum naast de brug.

Brugopening moet ten minste 3 uur van tevoren worden aangevraagd bij het Haven-Coördinatiecentrum. De verdere afhandeling wordt gedaan vanuit de Verkeersmanagementcentrale van Rijkswaterstaat.

Door een elektro-mechanische storing op 17 maart 2006 heeft de brug midden op de dag ongeveer een uur opengestaan. Er ontstonden files tot 7 kilometer lang. Als eerste sloot de westbrug (rijrichting Breda) en rond 13.00 uur de oostbrug (rijrichting Utrecht/Den Haag). Op 5 november 2006 wilde de brug weer niet sluiten door een elektrische storing en moesten technici de brug handmatig laten zakken.

Op 14 januari 2015 gingen rond het middaguur de slagbomen door een technische storing niet meer open. Dit zorgde voor files tot 8 kilometer lang. Na drie kwartier werden de slagbomen handmatig geopend, eerst de brug in de rijrichting van zuid naar noord.

De fotograaf is Ed Oudenaarden en de foto komt uit het archief van het ANP. De informatie komt van Wikipedia.

Advertenties

Nieuwe Maas 1932

De Nieuwe Maas, gezien onder de spoorbrug door, 1928-1932.

De Nieuwe Maas is de rivier waaraan de steden Rotterdam (gedeeltelijk), Schiedam en Vlaardingen (gedeeltelijk) zijn gelegen. De rivier ontstaat ter hoogte van Slikkerveer uit de samenvloeiing van de Lek en de Noord en eindigt 24 kilometer westelijker bij Vlaardingen, vanwaar zij samengaat met de Oude Maas en via het Scheur en ten slotte vanaf de Maeslantkering via de Nieuwe Waterweg verder naar de Noordzee stroomt. Denieuwe maas 1932 voornaamste zijrivier is de Hollandse IJssel die zich 4 kilometer van het begin, ter hoogte van Kralingseveer, bij de Nieuwe Maas voegt.

Hoewel de naam van de rivier het woord “Maas” in zich heeft, is de Nieuwe Maas feitelijk een van de belangrijkste mondingsarmen van de Rijn en is de invloed van de Maas op de Nieuwe Maas nooit erg groot geweest (in tegenstelling tot de Oude Maas). Hoewel de oorspronkelijke monding van de rivier vanouds bekendstaat als de Maasmonding en Rotterdam bekend staat als “de Maasstad”, wordt de regio rondom de rivier tegenwoordig als Rijnmond aangeduid, hetgeen feitelijk juister is.

De Willemsspoorbrug was een spoorbrug in Rotterdam die tussen 1877 en 1994 de Nieuwe Maas overspande. De Willemsspoorbrug is vervangen door de Willemsspoortunnel.

Al sinds 1855 werd een spoorverbinding tussen Moerdijk en Rotterdam onderzocht. Na lang onderhandelen en vele tracéstudies werd op 28 april 1877 het spoorwegviaduct tussen station Rotterdam Delftsche Poort en de Nieuwe Maas en de Willemsspoorbrug geopend. De brug telde 5 overspanningen op 9 meter boven Rotterdams Peil.

Na 100 jaar waren het spoorviaduct en de Willemsspoorbrug technisch aan vervanging toe. Bovendien bepaalden de openingstijden van de in het verlengde van de Willemsspoorbrug gelegen hefbrug de gehele dienstregeling van de Nederlandse Spoorwegen en vormden bovendien een capaciteitsknelpunt. De bruggen zijn daarom vervangen door de viersporige Willemsspoortunnel, die op 15 september 1993 werd geopend. In 1994 is de Willemsspoorbrug gesloopt en zijn de 900 ton zware brugdelen in een Spaanse hoogoven verdwenen.

De noordelijke brugpijler is blijven staan en dient nu als bevestigingspunt voor het Maasbeeld.

De fotograaf is Francois Henry van Dijk en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Maastunnel 1939

De ingang van de Maastunnel op de linker Maasoever in 1939.

De Maastunnel is de oudste afgezonken tunnel van Nederland. Hij verbindt in Rotterdam de oevers van de Nieuwe Maas met elkaar. De tunnel omvat vier buizen: twee voor auto’s, een voor fietsers en een voor voetgangers. De bouw ging in 1937 van start en was in 1942 voltooid.maastunnel 1939

Dagelijks maken ruim 75.000 motorvoertuigen en een groot aantal fietsers, bromfietsers en voetgangers gebruik van deze tunnel. Daarmee vormt de Maastunnel een belangrijke schakel in het Rotterdamse wegennet. Er geldt een snelheidslimiet van 50 km/h.

De Maastunnel is 3,90 meter hoog. De voorliggende viaducten in de tunneltraverse, onder het Maastunnelplein en het Droogleever Fortuynplein, zijn 3,60 meter hoog. Het komt regelmatig voor dat te hoge vrachtwagens zichzelf onder deze viaducten vastrijden.
De architecten waren J.P. van Bruggen en Ad van der Steur.

Aan de bouw waren jaren van heftige discussies voorafgegaan. Iedereen was het er wel over eens dat een nieuwe vaste oeververbinding nodig was. De discussie spitste zich dan ook vooral toe op de vraag of er een brug of tunnel moest worden gebouwd. De gemeente Rotterdam kreeg uiteindelijk haar zin: een tunnel bleek financieel aantrekkelijker dan een brug, met name vanwege de grote hoogte, 60 meter, die een brug zou moeten krijgen om het scheepvaartverkeer niet te hinderen.

In de Tweede Wereldoorlog is de bouw onder de Duitse bezetting voortgezet. De tunnel werd op 14 februari 1942 zonder enig ceremonieel geopend. De eerste personen die door de Maastunnel gingen waren volgens overlevering Joop Otte en Cor Wiegman.

De Maastunnel was de eerste autotunnel van Nederland. Aan het eind van de oorlog werd de Maastunnel voorbereid op de passage van trolleybussen. Hiervoor werd in de tunnel bovenleiding aangebracht. Hoewel er twee bussen gereed waren voor experimentele ritten, heeft er uiteindelijk nooit een trolleybus door Rotterdam gereden. In 1944 werd de Maastunnel door de Duitsers voorzien van explosieven, zodat de tunnel op elk gewenst moment kon worden opgeblazen. Dat is uiteindelijk niet gebeurd, waarschijnlijk doordat de ontsteking van de explosieven (waarvoor de bovenleiding werd gebruikt) onklaar gemaakt was door het verzet.

In 1998 schreef de Rotterdamse band The Amazing Stroopwafels een lied over de Maastunnel. In de clip die bij het nummer hoort is historisch beeldmateriaal te zien.

De Maastunnel werd gebouwd volgens de afzinkmethode. De afzonderlijke segmenten (caissons) voor de Maastunnel werden elders in een droogdok gebouwd, en zijn vervolgens naar de plaats van de tunnel gesleept en daar afgezonken. Deze methode zou later bij talloze andere Nederlandse tunnels worden toegepast. Om lekken te voorkomen is bij de Maastunnel rond de hele betonconstructie een bekleding van aaneengelaste staalplaten aangebracht. De Maastunnel is de eerste onderspoelde tunnel ooit gebouwd; na plaatsing op in de bodem van de Maas werd zand onder en naast de tunnel gespoten. Hierdoor kon de riviertunnel in rechthoekig dwarsprofiel worden uitgevoerd. Voordien hadden deze tunnels altijd een ronde buis.

Elk van de negen afgezonken delen van de Maastunnel heeft een lengte van 61,35 meter, een hoogte van 9 meter en een breedte van 25 meter. Daarin liggen naast elkaar twee buizen voor gemotoriseerd verkeer (met een doorrijhoogte van 4 meter), en daarnaast twee boven elkaar gelegen buizen voor (brom)fietsers en voetgangers, bereikbaar via houten roltrappen. Voor het controleren van de luchtkwaliteit in de tunnel bevond zich een laboratorium in één van de ventilatiegebouwen.

Inclusief toeritten is de Maastunnel 1373 meter lang. Het gesloten gedeelte is 1070 meter lang. Het diepste punt van de tunnel ligt circa 20 meter onder NAP. Bovengronds is de tunnel te herkennen aan de karakteristieke ventilatiegebouwen op de beide oevers, ook goed zichtbaar vanuit de Euromast, die zich vlak bij de tunnel bevindt. In aansluiting op de Maastunnel is door Rotterdam de Tunneltraverse aangelegd.

Vooral in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw werd er massaal gebruikgemaakt van de Maastunnel door fietsers en bromfietsers. ’s Morgens met drie van de vier roltrappen tegelijk van Zuid naar Noord en ’s middags andersom. Om fietsers te dwingen in de rij te blijven werd aan beide zijden van de rij een politieman te paard ingezet. Er mag in de tunnel worden gefietst. Het gebruik van bromfietsen is in de Maastunnel, in verband met de ventilatie, verboden: bromfietsers moeten de motor afzetten.

De prent komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Manifestatie C70

Manifestatie C70 met een maquette van de Rotterdamse haven en de stoeltjeslift, 1970.

Van mei tot september 1970 vindt de manifestatie Communicatie 70 (C70) plaatsman c70

C70 wordt gehouden in de hele binnenstad. Het moet laten zien dat Rotterdam meer is dan een werkstad. Er zijn paviljoentjes met eethuisjes, er komt een kabelbaan door het centrum en aan het Weena wordt de haven nagebouwd in maquettevorm.

De manifestatie is geen grote publiekstrekker en er komt ook kritiek. De protestgeneratie laat van zich horen met pamfletten tegen de ‘door grootheidswaan verblinde regenten’. De stad heeft het gehad met het feit van de economische ontwikkeling voorgaat op de ontwikkeling van de binnenstad.

De foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie van rijnmond.nl

Centraal Station 1959

De hal van het Centraal Station in maart 1959.

Station Rotterdam Centraal is het Centraal Station van Rotterdam. Het station verwerkt gemiddeld dagelijks 110.000 reizigers. Het huidige stationsgebouw, gelegen aan het Stationsplein, werd op 13 maart 2014 officieel geopend. Het treinstation telt tegenwoordig zeven perrons met dertien perronsporen en drie doorgaande sporen zonder perron, de sporen 2, 5 en 10.cs 1959

Voor de Tweede Wereldoorlog had Rotterdam niet een centraal station, maar vier stations die in en rond het centrum gelegen waren en reizigers in verschillende richtingen vervoerden. Deze waren de stations Delftse Poort (richting Schiedam, Den Haag HS en Amsterdam CS), Beurs (richting Dordrecht), Maas (richting Gouda en Utrecht) en Hofplein (richtingen Den Haag HS/Scheveningen).

Treinen uit de richting Utrecht eindigden van 1858 tot 1953 op station Maas. In 1953 werd een nieuw tracé in gebruik genomen waarbij de trein vanuit Utrecht werd verlegd over de Ceintuurbaan, met Rotterdam Noord als stopplaats. In dat jaar werd Station Maas afgebroken en op Rotterdam Noord een nieuwe stationsgebouw geopend. In 1957 werd Station Rotterdam Centraal geopend, dat als uiteinde van de nieuwe verkeersader, zorgde voor een verbinding vanuit het centrum van Rotterdam in alle richtingen, inclusief Utrecht en Gouda. Niet alle spoorlijnen werden direct op het Centraal Station aangesloten. Zo reed de trein uit Den Haag nog langs langs de route van de Hofpleinlijn, via Station Rotterdam Kleiweg en over de Ceintuurbaan. Pas in 2010 werd Den Haag met metro’s van de RandstadRail volledig op het Centraal Station aangesloten. Hierop werd het nabije station Hofplein gesloten.

Het eerste Station Rotterdam Centraal werd op 21 mei 1957 officieel geopend, waarvoor de architect Sybold van Ravesteyn het stationsgebouw ontworpen had. Het station verving het station Delftse Poort dat tijdens het bombardement op Rotterdam beschadigd was. Het stationsgebouw werd in 2007 gesloten en het jaar erop gesloopt om plaats te maken voor nieuwbouw. In 2007 maakten dagelijks zo’n 110.000 reizigers gebruik van Centraal Station in Rotterdam.

De fotograaf is Dhr. den Butter en de foto komt van de Flickrpagina van Gill Steenvoorde. De informatie komt van Wikipedia.