Willemsbrug in aanbouw 1980

De bouw van de nieuwe Willemsbrug begin jaren 80. De brug werd in 1981 opgeleverd.

In 1981 werd de Willemsbrug over de Nieuwe Maas in gebruik genomen. Het ontwerp van stadsarchitect Veerling verving de in 1879 geopende verkeersbrug, genoemd naar Koning willemsbrug1981Willem III, die in 1874 de eerste steen had gelegd. Alleen de bruggenhoofden bestaan nog. Tussen 1870 en 1877 was ook de spoorbrug aangelegd. De Willemsbruggen waren via het Noordereiland verbonden met Hef- en Koninginnebrug over de Koningshaven.

De nieuwe Willemsbrug ligt ongeveer honderd meter oostelijker . De Willemsspoorbrug werd in 1993 vervangen door de Willemsspoortunnel en gesloopt. De bijna drie kilometer lange viersporige tunnel gaat bij het Hofplein de grond in en duikt bij de Rosestraat weer op. Station Blaak ligt ondergronds ter plaatse van de kruising met de lager gelegen metro. Vanwege de bouw werden enkele historische panden aan de Wijnhaven afgebroken en gereconstrueerd.

Al in de jaren dertig waren er plannen voor een nieuwe oeververbinding en een verkeersplein op de noordoever. Ook in het Basisplan was een brug voorzien met een grote rotonde ter plaatse van de Oudehaven. Gedurende de jaren vijftig had de gemeente het plan de Willemsbruggen te vervangen door een gecombineerde spoor- en verkeerstunnel. De NS zag vanwege de kosten af van dit voorstel, waarna de gemeente in 1970 besloot tot de aanleg van een zesbaans autotunnel. Het nieuwe gemeentebestuur voelde in de jaren zeventig weinig meer voor ongebreideld autoverkeer in het centrum, waardoor de tunnel werd vervangen door een brug met behalve drie stroken voor het autoverkeer, twee vrije busbanen en ruime fiets- en voetpaden. Om de Oudehaven te sparen slingert de verkeersroute door de stad, de zogenaamde Lus van Linthorst.

In 1975 kreeg Veerling de opdracht voor een nieuwe Willemsbrug. De nieuwe brug moest aanvankelijk 9,10 meter boven de hoogst bekende vaarbare waterstand komen, dat wil zeggen 12,50 meter boven NAP. Vanwege de hoge bouwkosten, met name voor de dure op- en afritten, werd de doorvaarthoogte uiteindelijk bepaald op 11,50 meter boven NAP.

Uit zes ontwerpen die door Gemeentewerken waren vervaardigd werd uiteindelijk het goedkoopste ontwerp gekozen: een symmetrische tuibrug met A-vormige pylonen, die als een soort poorten fungeren. Veerling zelf had een voorkeur voor een asymmetrische tuibrug met één pyloon, zoals de latere Erasmusbrug.

De twee 65 meter hoge pylonen staan 260 meter uit elkaar. Vanuit de twee donkerrode pylonen waaieren de tuien die in het brugdek zijn verankerd parapluvormig uit. Het wegdek is heel licht gebogen. De brug is 34 meter breed. De zuidelijke oprit op het Noordereiland is als aarden baan en de noordelijke oprit als viaduct uitgevoerd. Hieronder werd een discotheek gevestigd. Een sculptuur van Auke de Vries, de ‘waslijn’, hing aanvankelijk tussen de oude spoorbrug en de Willemsbrug. Bij de sloop van de spoorbrug werd één pijler gehandhaafd om het kunstwerk aan op te hangen.

De foto komt uit het archief van het ANP. De informatie komt van rotterdam.nl

Advertenties

Willemsspoorbrug 1973

Schilders lopen over de Willemsspoorbrug op 24 juli 1973.

De Willemsspoorbrug was een spoorbrug in Rotterdam die tussen 1877 en 1994 de Nieuwe Maas overspande. De Willemsspoorbrug is vervangen door de Willemsspoortunnel.

Al sinds 1855 werd een spoorverbinding tussen Moerdijk en Rotterdam onderzocht. Na lang onderhandelen en vele tracéstudies werd op 28 april 1877 het spoorwegviaduct tussen station Rotterdam Delftsche Poort en de Nieuwe Maas en de Willemsspoorbrug geopend.

willemspoorbrug1974De brug telde 5 overspanningen op 9 meter boven Rotterdams Peil.

Na 100 jaar waren het spoorviaduct en de Willemsspoorbrug technisch aan vervanging toe. Bovendien bepaalden de openingstijden van de in het verlengde van de Willemsspoorbrug gelegen hefbrug de gehele dienstregeling van de Nederlandse Spoorwegen en vormden bovendien een capaciteitsknelpunt. De bruggen zijn daarom vervangen door de viersporige Willemsspoortunnel, die op 15 september 1993 werd geopend. In 1994 is de Willemsspoorbrug gesloopt en zijn de 900 ton zware brugdelen in een Spaanse hoogoven verdwenen.

De fotograaf is Lex de Herder en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

De nieuwe maas 1960

Gezicht op de Nieuwe Maas met rechts het Noordereiland en op de achtergrond Kralingen en de watertoren. De in aanbouw zijnde Brienenoordbrug is eveneens goed te zien. De foto is gemaakt tussen 1960 en 1964.nieuwe maas 1960

Het Noordereiland in Nederland is een eiland in de Nieuwe Maas in Rotterdam, verbonden door de Willemsbrug en Koninginnebrug. Het heeft 3600 inwoners en is onderdeel van het stadsdeel Feijenoord in Rotterdam-Zuid. Sinds 2005 heeft het eiland de status van beschermd stadsgezicht.

Het Noordereiland dankt zijn naam aan de Noorderhaven (tegenwoordig Koningshaven) die onder leiding van C.B. van der Tak tussen 1872 en 1874 werd gegraven. Door het graven van de Noorderhaven werd het Noordereiland afgescheiden van het toenmalige eiland Fijenoord. Tot de laatste tien jaren van de twintigste eeuw kenmerkte het eiland zich door een grote bedrijvigheid. Zowel aan de Maaskade, aan de noordzijde van het eiland, als aan de Prins Hendrikkade aan de zuidzijde lagen de binnenvaartschepen soms vijf tot zes rijen breed. Het eiland werd bewoond door een grote populatie schippers. De middenstand voer er wel bij. Begin jaren 90 telde het eiland nog vier kruideniers, een schoenmaker, vier slagers, twee drogisterijen, twee bakkers, een postkantoor met pinautomaat en een bankkantoor met pinautomaat. De laatste twee werden eind ’90 opgeheven, één bakker overleefde, de schoenmaker verdween, evenals alle slagers. Plusmarkt Van Dijk, ontstaan uit Groenteboer Van Dijk van het Burgemeester Hoffmannplein, hield er in 2003 mee op. De winkelruimte werd gehuurd door SPAR Matze. Eind jaren 90 had zich op de Maaskade een ALDI gevestigd. Wie op de Prins Hendrikkade goed zoekt, vindt daar nog de rails van havenkranen die er scheepslading oversloegen. Met de komst van de container en de verplaatsing van havenactiviteiten naar Botlek, Europoort en Maasvlakte is het Noordereiland meer woonwijk geworden.

De oude watertoren van Rotterdam in De Esch is ontworpen door architect C.B. van der Tak en werd gebouwd in 1871-1873. Een aantal eveneens door hem ontworpen werkplaatshallen maakt deel uit van het complex.

Deze watertoren is de oudste nog bestaande watertoren van Nederland. De watertoren heeft een hoogte van 48 meter en telt zeven waterreservoirs. De toren had een waterreservoir met inhoud van ruim een miljoen liter. Hiermee was de toren één van de grootste watertorens van Nederland. De toren is ontworpen in een eclectische mengeling van neoromaanse, neorenaissancistische en Oosterse stijlvormen. Onder het waterreservoir waren de woningen van het personeel van het waterleidingbedrijf dat op het terrein werkte.

Toen in 1978 het waterleidingbedrijf verhuisde naar een andere locatie, werden de woningen en de werkplaatsen vervangen door een coöperatieve vereniging, hout-, metaalwerkplaats, fotostudio en een geluidsstudio.

In 1986 heeft openbare werken Rotterdam de toren gerenoveerd. Hierbij is het watervat vervangen door kantoorruimtes.

In de toren is momenteel een café en restaurant genaamd De Watertoren. De toren is gelegen aan de Watertorenweg 180.

De watertoren en bijgebouwen zijn in 1981 erkend als Rijksmonument.

De fotograaf is Lex de Herder en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.nieuwe maas 1960

De Prins Hendrikkade 1973

10702019_821365751217468_7170324846635847821_n
De Prins Hendrikkade met op de achtergrond de Binnenhavenbrug en het Poortgebouw in 1973.

De kade is vernoemd naar Prins Hendrik Willem Frederik, 1820-1879, zoon van Koning Willem II en Koningin Anna Paulowna, en broer van Koning Willem III, bijgenaamd de Zeevaarder. Bij raadsbesluit van 4 maart 1880 werd het stratenplan voor het Noordereiland vastgesteld. B&W dienden op 15 september van dat jaar een voorstel in met namen voor de ontworpen straten, waarin de herinnering bewaard zou blijven aan het bezoek van de koninklijke familie aan dit nieuwe stadsgedeelte op 21 mei 1874.

Over de Binnenhaven ligt de Binnenhavenbrug met daarbij het Poortgebouw. Volgens de overeenkomst van 24 oktober 1873 tussen de gemeente Rotterdam en de Rotterdamsche Handelsvereeniging moesten door laatstgenoemde de Binnenhaven en de Entrepthaven gemaakt worden. De naam is gegeven omdat de haven niet uitkomt op de Maas, doch op de Koningshaven. De Binnenhavenhof is het binnenterrein tussen de Rosestraat en de Rijtuigweg ten zuiden van de Binnenhaven.

Het Poortgebouw werd in 1879 opgeleverd als hoofdkantoor van de Rotterdamsche Handelsvereeniging (RHV) van Lodewijk Pincoffs. De architect was J.S.C. van de Wall. In 1882 kwam het onroerend goed van de Rotterdamsche Handelsvereeniging, waaronder het Poortgebouw, in handen van de gemeente Rotterdam. Het havencomplex aan de Binnenhaven en de Spoorweghaven werd toen de Gemeentelijke Handelsinrichtingen. De directie ervan werd in het Poortgebouw gevestigd. De ruimte die over bleef, werd aan derden verhuurd. Onder meer aan de Nederlandsch-Amerikaansche Stoomvaart-Maatschappij, nu de Holland-Amerika Lijn, die er tussen 1889 en 1901 onderdak voor de directie en het vrachtbureau vond.

In 1932 werd het na zijn oprichting het hoofdkantoor van het Havenbedrijf der Gemeente Rotterdam, waarin de Gemeentelijke Handelsinirchtingen opgingen.

Oorspronkelijk stond er aan de andere zijde van de brug over de Binnenhaven nog een tweede, veel kleiner poortgebouw, dat uitsluitend als poort diende. Deze poort heeft echter een relatief kort bestaan gehad.

Het Havenbedrijf der Gemeente Rotterdam, sinds 2004 het Havenbedrijf Rotterdam N.V., bleef er tot 1977 gevestigd.

De fotograaf is Lex de Herder en de foto komt uit het stadsarchief Rotterdam. De informatie komt uit het stadsarchief Rotterdam en van Wikipedia.